Аз падидаҳои номатлуб дур бояд буд

Доир ба масоили тундравӣ ва ифротгароӣ дар матбуоти илмӣ ва оммавӣ баҳсу мунозараҳо идома доранд. Баъд аз ба даст овардани истиқлолият дар Ҷумҳурии Тоҷикистон нисбат ба ин мафҳумҳо диду назарҳои гуногун пайдо гардиданд. Ифротгароӣ маънои тундравӣ, моҷароҷӯӣ, зӯровариро дошта, дар ниҳояти кор бо мафҳуми

Сарчашмаи иқболи мо

Имсол тараддуди мо, мардуми тоҷик, боз зиёдтар шуд. Чунки ин сол соли оддӣ нест. Соли 25-умин солгарди Истиқлолияти давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон аст. 25 сол мешавад, ки дар партави нури истиқлолият роҳи зиндагӣ мепаймоем.

Истиқлолияти Тоҷикистон орзую умеди чандинасраи халқи бузурги тоҷик буд, ки бо талошҳои як идда соҳибназарон ва равшанзамирони

Таъсири Интернет ба мафкураи ҷавонон

Техника ва технология имрӯзҳо дар байни ҷомеаи ҷаҳонӣ мавқеи барҷаста ишғол кардааст. Технология ва пешрафти он ба ҳаёти имрӯза дигаргуниҳои зиёде ворид намуд. Компютер яке аз беҳтарин намудҳои техникаи электронӣ мебошад. Он кори коргарони соҳаҳои гуногунро осон кард. Агар мо бе воситаи техникӣ барои дарёфт намудани як мавзӯъ чандин адабиётро кофтуков мекардем, ҳоло бошад,

Риояи қонун барои ҳамагон ҳатмист

Давлат ва Ҳукумати Тоҷикистон ҳанӯз аз солҳои аввали соҳибистиқлолӣ ба пешрафти илму маориф ҳамчун пойдевори рушду тараққиёти тамоми соҳаҳои ҳаёти ҷомеа диққати махсус зоҳир намуда, маҳз дар ҳамин давра барномаю консепсияҳои муҳими давлатиро қабул кардаанд, ки онҳо барои беҳтар намудани шароити кори олимон, омӯзгорон ва сатҳи таълиму тарбия дар ҳама зинаҳои таҳсилот такони ҷиддӣ бахшидаанд.

Либоси духтарон чӣ гуна бошад?

Муддатест, ки масъалаи либоси ҷавондухтарон, хоса, сатру ҳиҷоб, аз мавзӯъҳои асосии аҳли ҷомеа гардида, ҳар нафар аз диди хеш дар ин бобат андеша меронад. Зумрае аз соҳибназарон либоси миллиро тавсиф намоянд ҳам, иддае пайваста мекӯшанд, ки пӯшидани либоси бегонаро роиҷ гардонанд. Боиси таассуф аст, ки қисме аз донишҷӯдухтарон низ кӯр-кӯрона ба дигарон тақлид

Истиқлолият кафили ободии Ватан аст

Тоҷикон аз қадимулайём миллати озодпарасту озодихоҳ буданд. Солҳои сол дар дил орзуи озодиро мепарвариданд. Бо амри тақдир ва бар асари таҳаввулоти фарогирии сиёсиву иҷтимоии ибтидои солҳои 90-уми асри гузашта халқи тоҷик баъди ҳазор сол аз нав ба эҳё ва ба эъмори давлати миллии худ ноил гардид. Истиқлолият дар таърихи ҳазорсолаи халқи тоҷик воқеаи хеле бузург буд.

Худшиносӣ ва ваҳдати миллӣ аз Истиқлолият сарчашма мегиранд

Ноил гардидан ба истиқлолият, расидан ба худшиносию ваҳдати миллӣ ва барпо намудани ҷомеаи демократии ҳуқуқбунёди дунявӣ умеду орзуи дерини халқи тоҷик мебошад. Барои ба ин мақсади олӣ расидан тоҷикон дар паҳнои таърих муборизаҳои қаҳрамонона бурдаанд. Онҳо дар зарфи ҳазорсолаҳо чандин бор ба хавфу хатари маҳви миллӣ ва ба нестшавӣ рӯ ба рӯ омада бошанд ҳам, рӯҳияи миллӣ, худшиносӣ ва ғояи ватандӯстӣ онҳоро водор менамуданд, ки ба сӯи истиқлолияти миллӣ дилпурона қадам гузоранд.