Иғво ва ғавғои ҷараёнҳои хатарзо

Чаро имрӯз баъзе ҷавонон аз ҳифзи идеологияи давлат ва таълимоти мазҳаби ҳанафӣ хориҷ гашта, барои идеология ва ғояҳои такфирии созмонҳои экстремистӣ аз баҳри Ватан, забон, арзишҳои фарҳанги миллӣ ва манфиат ва муқаддасоти исломӣ даст кашида, барои ҳадафҳои террористон ва ДИИШ худро қурбон мекунанд?

Шояд соҳибназарон фикр намоянд, ки тангдастиҳои иқтисодӣ ва нодориҳои

Сарқонун-фурӯзонгари имрӯзу фардои кишвар

Истилоҳи лотинии конститутсия, ки ифодагари маҷмӯи қонунҳои асосист, дорои таърихи тӯлонист. Дар аксар луғатномаҳо ин истилоҳ чунин ташреҳ ёфтааст: «қонуни асосии давлат, ки сохти ҷамъиятӣ ва давлатии он, системаи интихобот, сохтори ташкилӣ ва фаъолияти мақомоти давлатӣ ва идоракунӣ, ҳуқуқу вазифаҳои шаҳрвандонро муқаррар мекунад».

Ваҳдат-пояи рушди миллат

Панду андарз яке аз мавзӯъҳои хеле кадими адабиёти форсу тоҷик аст. Он ҳанӯз аз асрҳои III-VIII сарчашма гирифтааст. Мурод аз офаридани образи ашхоси ватандӯст дар адабиёти олам, бешубҳа, бедор кардани ҳисси ифтихори миллӣ ва муҳаббат ба марзу буми аҷдодист. Албатта, вазифаи мо танҳо аз Ватан ва бузургони миллат ифтихор кардан набуда,

Тарбияи сиёсии ҷавонон дар ҷаҳони муосир

Баъди ба даст овардани истиқлолияти давлатӣ Ҳукумати Тоҷикистон бо қабули Конститутсияи (Сарқонуни) навини худ роҳи эъмори давлати демократӣ, ҳуқуқбунёд, дунявӣ ва ягонаю иҷтимоиро пеш гирифт.

Тавре таърихи ташаккули ҷаҳони муосир ва равандҳои гуногуни сиёсию идеологӣ нишон медиҳанд, бе такя ба ҷавонон ва тарбияи онҳо дар рӯҳияи зиракии сиёсӣ ва ифтихори миллию ватандӯстӣ ва ҷалби мунтазами

Падидаи тақдирсоз дар таъмини пойдории давлат

Халқи тоҷик дар раванди таърихи ниҳоят тӯлонии хеш ба бисъёр фоҷиаҳои қисматшикану падидаҳои тақдирсоз рӯ ба рӯ гашта, заҳри бедавлатию шаҳди соҳибдавлатиро чашидааст. Вале дар ҳама ҳолат тавонистааст, ки рисолати тамаддунофаринии худро нигоҳ доштаву сайқал диҳад. Даҳсолаи охири қарни ХХ барои тоҷикону тамоми тоҷикистониён имтиҳони ҷиддӣ, даҳсолаи ниҳоят фоҷеабору ҳассос, вале тақдирсоз буд. Дар ин муддат ба халқи мо лозим омад,

Соҳибқирони самои Ваҳдати миллӣ

Таҳаввулоти таърихии даврони муосир дар ҳаёти иҷтимоӣ ва фарҳангии халқҳои олам дигаргуниҳои назаррасеро ба вуҷуд овард. Ин марҳила бо хусусиятҳои хос ва омилҳои ташаккули таърихиаш басо пуршебу фароз, пурсӯзу гудоз ва созандаву бунёдкор буд. Маҳз дар ин даврон истиқлолият ва худогоҳию хештаншиносии миллӣ афзун гардид.

Дар замони дигаргуниҳои қонунии ҳаёти ҷомеа тавассути ба даст

Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон таҳкимбахши Ваҳдат ва маншаи нумӯи давлатдории миллӣ

Конститутсия санади сарнавиштсоз ва шиносномаи миллати тоҷик дар арсаи рушд ва нумӯи давлатдории миллӣ, ҳуҷҷати асосии танзимкунандаи меъёрҳои ахлоқию ҳуқуқӣ, қарору қонунҳои амалкунандаи ҷомеа мебошад.

Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон новобаста ба он ки маншаи аввалини худро аз Эъломияи Куруши Кабир, ки масъалаи меҳвариашро эҳтироми инсон, ҳифзи ҳуқуқу озодиҳои ӯ, риояи рукнҳои адолат ва меъёрҳои адолати иҷтимоӣ дар байни қишрҳои мухталифи ҷомеа ташкил медод, гирифта,